Czasem życie pisze takie scenariusze, że nawet najbardziej doświadczona babcia zostaje rzucona na głęboką wodę.
Co może zaskoczyć kobietę, która przez lata z powodzeniem zajmowała się dziećmi? Otóż… siusiak. Oto moja historia z pierwszego dyżuru przy wnuku Tomku – pełna śmiechu, zaskoczeń i jednej małej fontanny!

Tym razem pisze babcia!
Przez niemal sześć lat zdążyłam się przyzwyczaić, że mam wnuczkę Alę, kiedy na deser dostałam jeszcze jeden dar od losu – małego chłopczyka, Tomka!
On pojawił się, kiedy Ala kończyła pięć lat i znowu mogłam wziąć w ramiona dzidziusia mojej córki. Był taki maleńki i kruchy…

Niestety, wraz z przyjemnością tulenia Tomka ogarnął mnie niepokój – czy sobie poradzę? Wiadomość, że znowu – razem z drugą babcią – będziemy potrzebne, z jednej strony była bardzo przyjemna, z drugiej trochę mnie martwiła, bo musiałam przeorganizować swoje życie.
Przyszedł czas pierwszego dyżuru przy małym. Wstałam wcześnie, zaczynając dzień od dodawania sobie otuchy.
„Wszystko będzie dobrze” – mówiłam do siebie po cichutku – „nie mogę się martwić, przecież, jak każda babcia, jestem babcią doskonałą!”

Niepokoiło mnie jedno – do tej pory wszelkie moje umiejętności w pielęgnacji niemowląt odnosiły się do obsługi dziewczynek. Ja nigdy nie przewijałam chłopczyka!
Niestety, patrząc na tego pisklaka, kiedy w drodze do pracy moja ukochana córka podrzuciła go do mnie po raz pierwszy – kompletnie nie pomyślałam, że mogę mieć jakikolwiek problem z przewijaniem. Bardziej bałam się płaczu, kolek i braku akceptacji innego niż mamusia miejsca i zapachu.

Mały był już trochę odchowany – rodzice podzielili się obowiązkami w kwestii urlopów opiekuńczych również nad drugim dzieckiem. Kiedy ich urlopy dobiegły końca, pora była przejąć opiekę. Tomek jeszcze raczkował. Apetyt mu dopisywał, więc oczywiście przyszła pora na zmianę pieluchy!
Wszystko sobie przygotowałam – podkład, chusteczki, pieluszki i ciuszki na zmianę…
Na powitanie naszej nowej relacji, po rozpakowaniu, dostałam od niego podwójny prezent!
Oczywiście bez problemu umyłam go i wytarłam… W pewnym momencie podkładam mu pod malutką pupcię nową pieluszkę i… nagle dociera do mnie, że zapomniałam, co mam zrobić z siusiakiem!?

Kamila mówiła mi o tym kilka razy, ale puściłam te informacje mimo uszu.
Zaczęłam się zastanawiać – czy ma być ułożony do góry, czy do dołu?! Zmartwiłam się, że mogę mu zrobić krzywdę i coś uszkodzić, jeśli źle go „zapakuję” w te wszystkie ubranka.
Postanawiam zadzwonić do córki. Jedną ręką asekuruję rozbawionego malucha, drugą sięgam po komórkę… Boję się przykleić rzepy pieluchy i zapiąć body, żeby go nie zabolało.

Dzwonię do Kamili – nie odbiera.
Dzwonię do Pawła – cisza…
W końcu wchodzę na nasz wspólny komunikator na WhatsAppie i nagrywam wiadomość, że pilnie potrzebna pomoc!:

– Kochani! Nie pamiętam, czy siusiak ma być do góry, czy na dół, czy na bok?!
Dopisuję jeszcze krótkie:
– Help mee, pls., asap!

Oczywiście jedyna osoba, na której czujność zawsze mogłam liczyć, to druga babcia – Małgosia!
Ona wiedziała – a ja nie! 🙂

Kiedy już sądziłam, że wszystkie ciemne chmury rozwiały się ostatecznie znad mojej głowy i chciałam przystąpić do domknięcia kwestii pieluchy, Tomek zdążył się radośnie wywinąć z tej długo nie dopinanej… i nawet nie wiem, kiedy pielucha znalazła się w jego małych, bardzo sprytnych rączkach!
Był ucieszony ze swojej nowej zdobyczy, a ja – zmuszona sięgnąć ręką po następną – nagle spostrzegłam z przerażeniem, że on… na mnie siusia!
Przed samym moim nosem zobaczyłam istną fontannę przyjętych przez niego tego ranka płynów!

No cóż – chciałam być taka perfekcyjna od pierwszego razu…
Figa z makiem! Nic z tego!
Wtedy przypomniało mi się, jak Kamila kiedyś pytała, czy chcę go przy niej chociaż raz przewinąć, żeby sobie przypomnieć… Wtedy odpowiedziałam jej:
– Chyba sobie żartujesz – to przecież banalne! Nic trudnego…

Hmmm. Chrzest bojowy za nami!
Emotikonki śmiechu przesyłała mi tego dnia cała nasza rodzina.

🙂